Uzasadnienie:
Korzystając z prawa załamania (inaczej prawo Snella lub Snelliusa) wiemy, że stosunek sinusa kąta padania do sinusa kąta załamania jest dla dwóch danych ośrodków wielkością stałą, równą stosunkowi szybkości światła w tych ośrodkach i zwaną względnym współczynnikiem załamania ośrodka drugiego względem pierwszego:
gdzie:
- kąt padania,
- kąt załamania,
- współczynnik załamania światła ośrodka, w którym światło pada,
- współczynnik załamania światła ośrodka, w którym światło się załamuje.
W naszym przypadku promień światła monochromatycznego biegnie w powietrzu i pada na brzeg szklanego krążka. Współczynnik załamania światła dla szkła na pewno jest większy niż dla powietrza, czyli:
gdzie:
- współczynnik załamania światła dla powietrza,
- współczynnik załamania światła dla szkła.
Oznacza to, że kąt załamania przy przejściu wiązki z powietrza do szkła jest mniejszy od kąta padania :
Natomiast kąt załamania przy przejściu wiązki ze szkła do powietrza jest większy od kąta padania .
Wówczas z prawa załamania otrzymamy następujące równania:
Zwróćmy uwagę na rysunku 1. trójkąt ADO. Zauważmy, że odcinku |AO| oraz |DO| są promieniami tego krążka. Oznacza to, że trójkąt ten jest równoramienny. Z własności trójkąta równoramiennego otrzymujemy, że:
Oznacza to, że kąt załamania przy przejściu ze szkła do powietrza będzie miał postać:
Oznacza to, że:
A tym samym:
Korzystając z prawa odbicia wiemy, że kąt odbicia promienia padającego w punkcie D jest taki sam, jak kąt padania promienia w punkcie D:
Zacznijmy od zaznaczenia na rysunku promienia odbitego od punktu D. Możemy skorzystać jedynie z linijki dostępnej na maturze. Na linijce mamy podziałkę, za pomocą której (podobnie jak w ekierce) możemy narysować odcinek prostopadły do odcinka |DO|:

Następnie linijką mierzymy długość części odcinka |CE| prostopadłego do |DO|:

Odmierzamy taką samą odległość po przeciwnej stronie odcinka |DO|:

Z własności trójkątów podobnych (bok, bok, kąt) otrzymamy trójkąt CDE' podobny do trójkąta DDE, którego bok |DE'| należy do promienia odbitego. Narysujmy promień odbity i oznaczmy kąt odbicia:

Podobnie wykonamy konstrukcję promienia załamanego na szklanym krążku. Najpierw z punktu A odmierzmy odcinek o dowolnej długości wzdłuż normalnej dla promienia padającego z powietrza do szkła. Następnie taki sam odcinek odmierzamy na normalnej dla kąta padania ze szkła do powietrza w punkcie D. Odcinki te odmierzamy na zewnątrz krążka:

Następnie z punktu F prowadzimy odcinek prostopadły do odcinka |AF|, którego koniec będzie przecinał promień światła wychodzący z lasera. Mierzymy długość narysowanego odcinka, a następnie odcinek o takiej samej długości oraz prostopadły do odcinka |DF'| rysujemy z punktu F':

Korzystając z podobieństwa trójkątów (bok, bok, kąt) otrzymamy, że trójkąt DF'G' jest podobny do trójkąta AFG. Zatem kąt ∢F'DG' ma taką samą miarę jak kąt ∢FAG, czyli jest to kąt załamania promienia na granicy ośrodków szkło - powietrze:

Odpowiedź:
Pomijamy odcinki pomocnicze, które powinny zostać wykonane ołówkiem. Długopisem rysujemy promień odbity i załamany.
Na rysunku 1. powinny zostać narysowane następujące promienie:

W wykropkowane miejsca należy wpisać następujące relacje pomiędzy kątami:
Ewelina Wysopal
Nauczycielka fizyki
Zobacz lekcje, które wyjaśnią temat krok po kroku:
Tutaj pojawi się lista Twoich książek
Zaloguj się i zacznij tworzyć ją już teraz.

