Naszym zadaniem jest wyjaśnienie dlaczego światło przechodzi lub nie przechodzi przez układ polaryzatorów. Podczas przechodzenia światła przez polaryzator o danej płaszczyźnie polaryzacji, przepuszczane są tylko te jego składowe, których wektor amplitudy fali elektromagnetycznej jest ustawiony w kierunku płaszczyzny polaryzacji. Natężenie światła przechodzącego przez polaryzator, zgodnie z prawem Malusa, jest związane z natężeniem światła padającego na polaryzator zależnością:

$I=I_0{\cos }^2\alpha$

gdzie:

$I$ - natężenie światła przechodzącego przez polaryzator,

$I_0$ - natężenie światła padającego na polaryzator,

$\alpha$ - kąt między wektorem amplitudy fali elektromagnetycznej a kierunkiem płaszczyzny polaryzacji polaryzatora.

W doświadczeniu 1 wektor natężenia pola elektrycznego światła, które przejdzie przez polaryzator A będzie prostopadły do płaszczyzny polaryzacji polaryzatora B. Oznacza to, że zgodnie z powyższym wzorem natężenie światła po przejściu przez polaryzator będzie równe zero ($\cos 90^{\circ }=0$).

W doświadczeniu 2 wektor natężenia pola elektrycznego światła, które przejdzie przez polaryzator A będzie skierowany pod kątem 45° do płaszczyzny polaryzatora C, na który początkowo pada światło po przejściu przez polaryzator A. Zgodnie z powyższym wzorem widzimy, że natężenie światła przechodzącego przez polaryzator C będzie niezerowe. Dodatkowo dojdzie do ponownej polaryzacji światła, więc wektor natężenia pola elektrycznego będzie teraz odwrócony o 45° względem płaszczyzny polaryzacji polaryzatora B. Z tego powodu natężenie światła po przejściu przez polaryzator B również będzie niezerowe (kąt między wektorem amplitudy fali elektromagnetycznej a kierunkiem płaszczyzny polaryzacji polaryzatora wynosi 45°, czyli $\cos \alpha \ne 0$).