Uzasadnienie: 

Zgodnie z korpuskularną teorią światła traktujemy impuls świetlny jako strumień cząstek. Jeżeli cząstki te zmieniają kierunek ruchu, oznacza to, że działa na nie pewna siła. Zgodnie z II zasadą dynamiki Newtona wiemy, że zmiana pędu ciała w jednostce czasu jest proporcjonalna do siły, która tę zmianę powoduje. Kierunek wektora siły wypadkowej działającej na ciało jest zgodny z kierunkiem wektora zmiany pędu:

${\vec{F}}_{\text{wyp.}}=\frac{\Delta \vec{p}}{\Delta t}$ 

gdzie:

${\vec{F}}_{\text{wyp.}}$ - wektor siły wypadkowej,

$\Delta \vec{p}$ - zmiana pędu impulsu światła, 

$\Delta t$ - czas, w jakim nastąpiła zmiana pędu. 

Konstruujemy wektor zmiany pędu. W tym celu umieszczamy wektor pędu impulsu światła dla ośrodka 2 w początku wektora pędu dla ośrodka 1, a następnie rysujemy wektor wypadkowy, jako różnicę tych wektorów:

 gdzie:

${\vec{p}}_1$ - pęd impulsu światła w ośrodku 1,

${\vec{p}}_2$ - pęd impulsu światła w ośrodku 2,

$\Delta \vec{p}$ - wektor zmiany pędu.

Z II zasady dynamiki Newtona wyrażonej za pomocą pędu wiemy, że siła, z jaką materia ośrodka działa na impuls światła, będzie mieć taki sam kierunek, jak wektor zmiany pędu impulsu. Punktem przyłożenia tej siły będzie impuls świetlny w miejscu, w którym zmienia się kierunek jego ruchu, natomiast wartość, czyli długość wektora będzie umowna:    

Zgodnie z III zasadą dynamiki Newtona, impuls światła działa na materię ośrodka 2 siłą o przeciwnym zwrocie i tej samej wartości, co siła z jaką materia ośrodka działa na impuls świetlny:

${\vec{F}}_{\acute{s}w}=-{\vec{F}}_{wyp}$

 Odpowiedź: 

Impuls światła działa na materię ośrodka 2 siłą ${\vec{F}}_{\acute{s}w}$ zaznaczoną na rysunku kolorem czerwonym: