Uzasadnienie: 

Rozważymy dwa spośród trzech promieni: czerwony o największej szybkości i fioletowy o najmniejszej szybkości. Z prawa załamania wiemy, że stosunek sinusa kąta padania do sinusa kąta załamania jest równy stosunkowi szybkości światła w ośrodkach, między którymi przechodzi:

$\frac{\sin \alpha }{\sin \beta }=\frac{v_1}{v_2}$

gdzie:

$\alpha$ - kąt padania,

$\beta$ - kąt załamania,

$v_1$ - szybkość światła w ośrodku padania,

$v_2$ - szybkość światła w ośrodku, w którym światło ulega załamaniu.

Ze względu na to, że szkło ma większy współczynnik załamania niż powietrze, światło porusza się w nim wolniej. Oznacza to, że przy przejściu z powietrza do szkła, kąt załamania będzie mniejszy od kąta padania (światło załamie się do normalnej), a różnica miar tych kątów będzie tym większa, im większa zmiana szybkości światła przy przejściu między ośrodkami. W miejscu padania promienia światła czerwonego na ściankę pryzmatu rysujemy normalną do jego powierzchni, a następnie promień załamany pod takim kątem do normalnej, aby był mniejszy od kąta załamania:

gdzie:

${\alpha }_1$ - kąt załamania promienia światła czerwonego.

Promień fioletowy porusza się w szkle wolniej od czerwonego, dlatego kąt jego załamania będzie mniejszy niż kąt załamania promienia czerwonego:

gdzie:

${\alpha }_2$ - kąt załamania promienia światła fioletowego.

Następnie dla każdego promienia w punkcie jego padania na drugą ściankę pryzmatu rysujemy normalną do powierzchni. Ze względu na zwiększenie szybkości światła przy przejściu ze szkła do powietrza, kąty załamania będą większe od kątów padania:

gdzie:

${\beta }_1$ - kąt padania promienia czerwonego na drugą ściankę pryzmatu,

${\beta }_2$ - kąt załamania promienia czerwonego,

${\gamma }_1$ - kąt padania promienia fioletowego na drugą ściankę pryzmatu,

${\gamma }_2$ - kąt załamania promienia fioletowego.

 Odpowiedź: 

Przejście promieni światła przez pryzmat przedstawiono poprawnie na rysunku A.