Filozofowie od wieków zastanawiali się nad kwestią rzeczy niedostępnych zmysłom. Niektórzy argumentowali, że nasze zmysły są ograniczone i nie są w stanie pojąć wszystkich aspektów rzeczywistości. Inni uważali, że istnieją dziedziny, które wykraczają poza zakres zmysłów, ale są dostępne poprzez intelektualne rozumienie czy introspekcję. W filozofii, pytanie o to, czy istnieją rzeczy niedostępne zmysłom, prowadzi do głębokich dyskusji na temat natury poznania, rzeczywistości i granic ludzkiej percepcji. Ostateczna odpowiedź pozostaje często kwestią indywidualnych przekonań filozoficznych.

Kierunkiem w filozofii, w którym w zakresie ontologii (teorii bytu) głosi się, że istnieją aspekty świata nieredukowalne do tego, co przyrodnicze i materialne, jest antynaturalizm. W zakresie teorii poznania i metodologii antynaturalizm zakłada, że nauki humanistyczne odczytują sens, znaczenia i wartości, a ich głównym celem jest rozumienie. Jednym z prekursorów tego kierunku myślenia był Platon, którego idealizm wskazywał, że oprócz świata zmysłowo-materialnego istnieje wyższa rzeczywistość niematerialnych, niezmiennych, wiecznych i doskonałych idei, które wymykają się ludzkim zmysłom, ale można poinformować się o ich istnieniu i naturze dzięki rozumowaniu.

Natomiast tezy opozycyjne do antynaturalizmu głosi się w naturalizmie. W wersji ontologicznej głosi on, że istnieje tylko to, co materialne. Zaś w wersji teoriopoznawczo-metodologicznej postuluje, że wszystko w rzeczywistości da się wyjaśnić przyczynami naturalnymi, tzn. wewnętrznymi przyrodzie, a nie zewnętrznymi względem niej. Naturalizm ma różne odmiany, ale dla wszystkich charakterystyczne jest to, że zaprzecza się w nich istnieniu czegoś, co byłoby odrębne i autonomiczne wobec materii/przyrody.