W ramce pt. „Filozofia i nauka” na stronie 11 podręcznika wymieniono następujących naukowców, których odkrycia inspirowały filozofię:

• Mikołaja Kopernika,

• Galileusza,

• Johannesa Keplera,

• Izaaka Newtona,

• Christiaana Huygensa.

Mikołaj Kopernik opracował system heliocentryczny, który przeciwstawił geocentrycznemu. Zrewolucjonizowało to poglądy ludzi na strukturę wszechświata. Dzięki teorii Kopernika zaczęto z czasem zarzucać arystotelesowski model wszechświata, w którym Ziemia sytuowała się w centrum i była uważana za wyróżnione miejsce kosmosu.

Galileusz odkrył prawo swobodnego spadania ciał, a także zbudował przyrządy pozwalające na dokładniejsze obserwacje przyrody, w tym ciał niebieskich. Uważa się go za konstruktora termoskopu i lunety. Dzięki tej drugiej, Galileusz wykazał, że na Księżycu są góry, co uwiarygodniło pogląd, iż ciała niebieskie poza Ziemią mogą być zbudowane z tego samego budulca, co nasza planeta, a wszechświat jest jednorodny. Dokonania Galileusza wzmocniły przekonanie o słuszności idei Kopernika.

Johannes Kepler zajmował się fizyką i astronomią, badając warunki powstawania zaćmień Słońca i obserwując komety. Ustalił między innymi, że komety poruszają się ruchem prostoliniowym ze zmienną prędkością. Sformułował trzy prawa, nazwane od jego nazwiska prawami Keplera. I prawo Keplera głosi, że orbita każdej planety jest elipsą, a Słońce usytuowane jest w jednym z jej ognisk. II prawo Keplera stanowi, że promień wodzący planety zakreśla równe pola w równych odstępach czasu. Natomiast III prawo Keplera mówi, że kwadrat okresu obiegu planety jest proporcjonalny do sześcianu wielkiej półosi jej orbity. Wyniki badań Keplera przyczyniły się do ugruntowania mechanistyczno-materialistycznej wizji świata uporządkowanego przyczynowo.

Izaak Newton zasłynął wyłożeniem podstaw mechaniki i grawitacji, z których uczynił spójny system. Jego teoria grawitacji była najbardziej precyzyjnym modelem ciążenia aż do czasu ogłoszenia teorii względności Alberta Einsteina. Newton zajmował się również filozofią, podejmując zagadnienie natury czasu i przestrzeni. Opowiedział się za tzw. substancjalistyczną koncepcją czasu i przestrzeni. Dodatkowo twierdził on, że przedmiotem nauki są zjawiska, a rolą nauki jest ustalanie związków pomiędzy zjawiskami. Nauka, jak twierdził Newton, nie powinna zajmować się poszukiwaniem transcendentnych przyczyn zjawisk, gdyż jej zadaniem jest wyjaśniać to, co naturalne, poprzez same mechanizmy przyrodnicze. Newton interpretował przyrodę mechanistycznie, widząc we wszechświecie skomplikowaną maszynerię. Oddziałało to na stosunek człowieka do przyrody w kolejnych wiekach, kiedy przestano postrzegać środowisko naturalne jako coś żywego i coś, do czego winno się odnosić z czcią. Przyroda postrzegana jako mechanizm mogła być bowiem przedmiotem nieograniczonej eksploatacji człowieka.

Christiaan Huygens zajmował się matematyką, fizyką i astronomią. Swoimi doświadczeniami dowodził, że światło ma naturę falową i może ono załamywać się w zależności od tego, jakiego rodzaju materiały przenika. Rozwijał ponadto obserwacje astronomiczne i udoskonalił teleskop, dzięki czemu obserwacje kosmosu stały się dokładniejsze. Obliczenia i szacunki tego uczonego pomogły w lepszym uchwyceniu rozmiarów Układu Słonecznego. Huygens optował również za hipotezą istnienia życia pozaziemskiego.