Określamy dziedzinę funkcji:
Znajdujemy punkty przecięcia wykresu z osiami układu współrzędnych.
Sprawdzamy, w jakim punkcie wykres przecina oś obliczamy
wykres przecina oś w punkcie
By znaleźć punkty, w których wykres przecina oś rozwiązujemy równanie
Zatem wykres funkcji przecina oś w punkcie
Obliczamy granice na końcach przedziałów, w których funkcja jest określona.
Zatem funkcja nie ma asymptoty poziomej.
Prosta jest asymptotą pionową (obustronną) wykresu funkcji
Wyznaczamy pochodną funkcji
i określamy jej dziedzinę:
Wyznaczamy przedziały monotoniczności oraz ekstrema lokalne funkcji
Szukamy miejsc zerowych pochodnej:
Szkicujemy wykres funkcji

i odczytujemy z niego rozwiązania nierówności:
dla
dla
Zatem funkcja jest rosnąca w przedziałach oraz a malejąca w przedziałach oraz
Funkcja osiąga maksimum lokalne dla a minimum lokalne dla
Otrzymane wyniki zbieramy w tabeli:
Szkicujemy wykres funkcji:

Odczytujemy z wykresu liczbę rozwiązań równania
Dla równanie nie ma rozwiązań.
Dla równanie ma jedno rozwiązanie.
Dla równanie ma dwa rozwiązania.
Określamy dziedzinę funkcji:
Znajdujemy punkty przecięcia wykresu z osiami układu współrzędnych.
Sprawdzamy, w jakim punkcie wykres przecina oś obliczamy
wykres przecina oś w punkcie
By znaleźć punkty, w których wykres przecina oś rozwiązujemy równanie
Zatem wykres funkcji przecina oś w punkcie
Obliczamy granice na końcach przedziałów, w których funkcja jest określona.
Prosta jest obustronną asymptotą poziomą wykresu funkcji
Proste oraz są asymptotami pionowymi (obustronnymi) wykresu funkcji
Wyznaczamy pochodną funkcji
i określamy jej dziedzinę:
Wyznaczamy przedziały monotoniczności oraz ekstrema lokalne funkcji
Szukamy miejsc zerowych pochodnej:
Zatem:
dla
dla
Funkcja jest rosnąca w przedziałach oraz a malejąca w przedziałach oraz
W takim razie funkcja osiąga maksimum lokalne dla
Otrzymane wyniki zbieramy w tabeli:
Szkicujemy wykres funkcji:

Odczytujemy z wykresu liczbę rozwiązań równania
Dla równanie nie ma rozwiązań.
Dla równanie ma jedno rozwiązanie.
Dla równanie ma dwa rozwiązania.
Określamy dziedzinę funkcji:
Znajdujemy punkty przecięcia wykresu z osiami układu współrzędnych.
Sprawdzamy, w jakim punkcie wykres przecina oś obliczamy
wykres przecina oś w punkcie
By znaleźć punkty, w których wykres przecina oś rozwiązujemy równanie
sprzeczność
Zatem wykres funkcji nie przecina osi
Obliczamy granice na końcach przedziałów, w których funkcja jest określona.
Prosta jest obustronną asymptotą poziomą wykresu funkcji
Wyznaczamy pochodną funkcji
i określamy jej dziedzinę:
Wyznaczamy przedziały monotoniczności oraz ekstrema lokalne funkcji
Szukamy miejsc zerowych pochodnej:
Zatem:
dla
dla
W takim razie funkcja osiąga maksimum lokalne dla
Funkcja jest rosnąca w przedziale a malejąca w przedziale
Otrzymane wyniki zbieramy w tabeli:
Szkicujemy wykres funkcji:

Odczytujemy z wykresu liczbę rozwiązań równania
Dla równanie nie ma rozwiązań.
Dla równanie ma jedno rozwiązanie.
Dla równanie ma dwa rozwiązania.
Dagmara Kowalczuk
Nauczycielka matematyki
Tutaj pojawi się lista Twoich książek
Zaloguj się i zacznij tworzyć ją już teraz.

