Zakony żebracze przyczyniły się do odnowy życia duchowego w Kościele katolickim. Zakonnicy głosili potrzebę ubóstwa, wyrzeczenia się przez duchowieństwo posiadanego bogactwa, udzielania pomocy chorym i cierpiącym. Mnisi kierowali się takimi wartościami jak: pobożność, skromność i pracowitość. Ideały ewangelicznego ubóstwa realizowane były przez dwa zakony żebracze powstałe na początku XIII wieku - franciszkanów i dominikanów.