Zdaniem Platona, człowiek to przede wszystkim dusza, w szczególności dusza rozumna, a myślenie to najważniejszy aspekt życia ludzkiego. Aktywność intelektualna jest wszakże tym, co pozwala się człowiekowi wznieść ku światu idei, a to właśnie on jest w pełnym tego słowa znaczeniu rzeczywisty, jako nieprzemijający, stały, wieczny, niezmienny, nierozkładalny i doskonały. Idee, zdaniem Platona, są wzorcami rzeczy zmysłowo-materialnych, które są jedynie kopiami lub cieniami tych pierwszych. W człowieku najbardziej podobna do idei jest dusza, dlatego Platon w pierwszej kolejności zalecał troskę właśnie o nią, nawet kosztem zaniedbywania potrzeb ciała. To ostatnie jest mniej ważne i mniej wartościowe od duszy. Zasadniczo związek z ciałem jest dla duszy ludzkiej czymś niekorzystnym. Ciało jest dla duszy balastem i ogranicza jej