W Fajdrosie Platon, za pośrednictwem wypowiedzi Sokratesa, przedstawia alegorię duszy ludzkiej, w której przyrównuje ją do konnego zaprzęgu. Kierujący zaprzęgiem woźnica nawiązuje do rozumnego aspektu duszy, mającego na celu wiedzę i mądrość. Natomiast dwa konie, stanowiące części zaprzęgu, tzn. koń biały i czarny, odnoszą się do ambicji i temperamentu, związanych z dążeniem do władzy i honoru, a także z namiętnościami zmysłowymi, mającymi na celu zaspokajanie popędów zmysłowych. Platon uważa, że