Filozofia egzystencjalna, określana też często jako egzystencjalizm, jest niejdnolitym nurtem współczesnej myśli filozoficznej, który w założeniach nawiązuje między innymi do filozofii nowożytnego myśliciela Blaise'a Pascala i dziewiętnastowiecznego filozofa Sørena Kierkegaarda. Głównymi reprezentantami współczesnego egzystencjalizmu są: Jean-Paul Sartre, Albert Camus, Martin Heidegger i Karl Jaspers.

Egzystencjaliści uważają na ogół, że głównym przedmiotem badań, a zarazem kluczowym punktem filozofii powinno być ujmowanie jednostkowej egzystencji człowieka, wraz z jego miejscem i znaczeniem w świecie. Egzystencjaliści akcentują tragizm losów człowieka, który jest wolnym kreatorem wartości, a jego wolność jest zarazem cennym darem, jak i kłopotliwym brzemieniem. Człowiek ponosi pełną odpowiedzialność za swoje czyny, a zarazem za sprawą swojej świadomości i samoświadomości czuje się w świecie obco, zwłaszcza w konfrontacji z ogromem nieożywionego i nieświadomego wszechświata. Rodzi to w człowieku poczucie alienacji, osamotnienia, zagubienia i lęku, a w skrajnych wypadkach nawet beznadziejności istnienia, co uwidacznia się szczególnie mocno w obliczu śmierci.

Głównymi tematami podejmowanymi w związku z egzystencjalną koncepcją filozofii są więc takie kwestie, jak: sens życia, celowość istnienia i kondycja ludzka. W egzystencjalizmie filozofia przyjmuje silny rys praktyczny, co zbliża ją do światopoglądu i sztuki życia. Myśl egzystencjalistów stanowi inspirację dla wielu ludzi odnośnie tego, jak kształtować swój indywidualny los.