Filozofia analityczna jest jednym z głównych nurtów filozofii współczesnej. Została zainicjowana na początku XX wieku przez George'a E. Moore'a i Bertranda Russella. Nazywa się ją niekiedy także filozofią lingwistyczną. Współcześnie ma wiele odmian i kierunków dociekań, jednak charakteryzuje ją przede wszystkim to, że jej przedstawiciele sądzą, iż podstawowym zadaniem filozofii jest analiza pojęć, twierdzeń i problemów filozoficznych w celu ich precyzowania i eliminowania nieścisłości z dyskursu na ich temat.

Można przy tym wyróżnić „mocniejszą” i „słabszą” wersję analitycznego podejścia do filozofii. „Mocniejsza” wersja zakłada, że filozofia nie jest dziedziną nauki, ale aktywnością wyłącznie językową, specyficzną grą na bazie wyrażeń językowych. „Słabsza” wersja postuluje zaś, że filozofia powinna jedynie rezygnować z dociekań metafizycznych, bo obecny poziom rozwoju wiedzy nie pozwala na zajmowanie się nimi w sposób precyzyjny. Toteż filozofia powinna skoncentrować się na obszarze pojęciowo-językowym.

W każdym razie, znamienne dla filozofii analitycznej jest dążenie do precyzowania pojęć i wyrażeń językowych, bo to właśnie w nich uzewnętrznia się dyskurs filozoficzny. W związku z tym w modelu analitycznym język uznaje się za kluczowy przedmiot rozważań. Rezygnuje się też z prób ogólnych wyjaśnień rzeczywistości na rzecz roztrząsania szczegółowych problemów.