a) Określając dziedzinę funkcji musimy zwrócić uwagę na kilka rzeczy.
(1) W zbiorze liczb rzeczywistych dzielenie przez 0 jest niewykonalne. Musimy więc założyć, że:
(2) Nie istnieje pierwiastek arytmetyczny drugiego stopnia z liczby ujemnej. Stąd otrzymujemy następującą nierówność:
Dziedzinę tej nierówności określiliśmy już w punkcie (1).
Nierówność wymierną zastępujemy nierównością wielomianową.
Wyznaczamy miejsca zerowe funkcji
Rozwiążemy równanie, korzystając z faktu, że iloczyn kilku liczb jest równy 0, jeżeli co najmniej jedna z tych liczb jest równa 0.
Szkicujemy parabolę o ramionach skierowanych do góry (współczynnik przy jest dodatni) i przecinającą oś w punktach o pierwszych współrzędnych i

Z wykresu odczytujemy zbiór rozwiązań danej nierówności.
Do zbioru rozwiązań nierówności wymiernej należą te rozwiązania, które spełniają założenia, więc:
Wobec tego:
b) Określając dziedzinę funkcji musimy zwrócić uwagę na kilka rzeczy.
(1) W zbiorze liczb rzeczywistych dzielenie przez 0 jest niewykonalne. Musimy więc założyć, że:
(2) Nie istnieje pierwiastek arytmetyczny drugiego stopnia z liczby ujemnej. Stąd otrzymujemy następującą nierówność:
Dziedzinę tej nierówności określiliśmy już w punkcie (1).
Nierówność wymierną zastępujemy nierównością wielomianową.
Wyznaczamy miejsca zerowe funkcji
Rozwiążemy równanie, korzystając z faktu, że iloczyn kilku liczb jest równy 0, jeżeli co najmniej jedna z tych liczb jest równa 0.
Szkicujemy parabolę o ramionach skierowanych do góry (współczynnik przy jest dodatni) i przecinającą oś w punktach o pierwszych współrzędnych i

Z wykresu odczytujemy zbiór rozwiązań danej nierówności.
Do zbioru rozwiązań nierówności wymiernej należą te rozwiązania, które spełniają założenia, więc:
Wobec tego:
c) Określając dziedzinę funkcji musimy zwrócić uwagę na kilka rzeczy.
(1) W zbiorze liczb rzeczywistych dzielenie przez 0 jest niewykonalne. Musimy więc założyć, że:
(2) Nie istnieje pierwiastek arytmetyczny drugiego stopnia z liczby ujemnej. Stąd otrzymujemy następującą nierówność:
Dziedzinę tej nierówności określiliśmy już w punkcie (1).
Nierówność wymierną zastępujemy nierównością wielomianową.
Wyznaczamy miejsca zerowe funkcji
Rozwiążemy równanie, korzystając z faktu, że iloczyn kilku liczb jest równy 0, jeżeli co najmniej jedna z tych liczb jest równa 0.
Szkicujemy parabolę o ramionach skierowanych do dołu (współczynnik przy jest ujemny) i przecinającą oś w punktach o pierwszych współrzędnych i

Z wykresu odczytujemy zbiór rozwiązań danej nierówności.
Do zbioru rozwiązań nierówności wymiernej należą te rozwiązania, które spełniają założenia, więc:
Wobec tego:
d) Określając dziedzinę funkcji musimy zwrócić uwagę na kilka rzeczy.
(1) W zbiorze liczb rzeczywistych dzielenie przez 0 jest niewykonalne. Musimy więc założyć, że:
Pierwiastek z dowolnej liczby rzeczywistej jest równy 0, jeżeli liczba ta jest równa 0. Stąd otrzymujemy:
Zatem:
(2) Nie istnieje pierwiastek arytmetyczny drugiego stopnia z liczby ujemnej. Stąd otrzymujemy następującą nierówność:
Dziedzinę tej nierówności określiliśmy już w punkcie (1).
Nierówność wymierną zastępujemy nierównością wielomianową.
Wyznaczamy miejsca zerowe funkcji
Rozwiążemy równanie, korzystając z faktu, że iloczyn kilku liczb jest równy 0, jeżeli co najmniej jedna z tych liczb jest równa 0.
Szkicujemy parabolę o ramionach skierowanych do dołu (współczynnik przy jest ujemny) i przecinającą oś w punktach o pierwszych współrzędnych i

Z wykresu odczytujemy zbiór rozwiązań danej nierówności.
Do zbioru rozwiązań nierówności wymiernej należą te rozwiązania, które spełniają założenia, więc:
Wobec tego:
e) Określając dziedzinę funkcji musimy zwrócić uwagę na kilka rzeczy.
(1) W zbiorze liczb rzeczywistych dzielenie przez 0 jest niewykonalne. Musimy więc założyć, że:
Pierwsza różnica będzie równa 0, gdy pierwiastek przyjmie wartość 1. Stąd otrzymujemy:
Pierwiastek z dowolnej liczby rzeczywistej jest równy 1, jeżeli liczba ta jest równa 1. Mamy więc:
Liczba -5 znajdująca się w liczniku jest ujemna, więc ułamek ten nie będzie równy 0.
Zatem:
(2) Nie istnieje pierwiastek arytmetyczny drugiego stopnia z liczby ujemnej. Stąd otrzymujemy następującą nierówność:
Dziedzinę tej nierówności określiliśmy już w punkcie (1).
Nierówność wymierną zastępujemy nierównością wielomianową.
Wyznaczamy miejsca zerowe funkcji
Rozwiążemy równanie, korzystając z faktu, że iloczyn kilku liczb jest równy 0, jeżeli co najmniej jedna z tych liczb jest równa 0.
Szkicujemy parabolę o ramionach skierowanych do góry (współczynnik przy jest dodatni) i przecinającą oś w punktach o pierwszych współrzędnych i

Z wykresu odczytujemy zbiór rozwiązań danej nierówności.
Do zbioru rozwiązań nierówności wymiernej należą te rozwiązania, które spełniają założenia, więc:
Wobec tego:
f) Określając dziedzinę funkcji musimy zwrócić uwagę na kilka rzeczy.
(1) W zbiorze liczb rzeczywistych dzielenie przez 0 jest niewykonalne. Musimy więc założyć, że:
Pierwsza różnica będzie równa 0, gdy pierwiastek przyjmie wartość 2. Stąd otrzymujemy:
Pierwiastek z dowolnej liczby rzeczywistej jest równy 2, jeżeli liczba ta jest równa 4. Mamy więc:
Zatem:
(2) Nie istnieje pierwiastek arytmetyczny drugiego stopnia z liczby ujemnej. Stąd otrzymujemy następującą nierówność:
Dziedzinę tej nierówności określiliśmy już w punkcie (1).
Nierówność wymierną zastępujemy nierównością wielomianową.
Wyznaczamy miejsca zerowe funkcji
Rozwiążemy równanie, korzystając z faktu, że iloczyn kilku liczb jest równy 0, jeżeli co najmniej jedna z tych liczb jest równa 0.
Szkicujemy parabolę o ramionach skierowanych do góry (współczynnik przy jest dodatni) i przecinającą oś w punktach o pierwszych współrzędnych i

Z wykresu odczytujemy zbiór rozwiązań danej nierówności.
Do zbioru rozwiązań nierówności wymiernej należą te rozwiązania, które spełniają założenia, więc:
Wobec tego:
Agnieszka Sermak
Nauczycielka matematyki
Zobacz lekcje, które wyjaśnią temat krok po kroku:
Tutaj pojawi się lista Twoich książek
Zaloguj się i zacznij tworzyć ją już teraz.

