Przykładowo (należy wybrać jedno stanowisko):

Zgadzam się z tezą Piotra Szweda. Przykład, który potwierdza jej słuszność, to postać Konrada z III części Dziadów Adama Mickiewicza. Jest zadufany w sobie - stawia się na równi z Bogiem, uważa, że dzięki swojej poezji zasługuje na „rząd dusz”. Jego nadmierna pewność siebie przestaje być jedynie pychą, a staje się nieodłączną cechą kreacji bohatera romantycznego. Konrad uosabia prometejski bunt i poświęcenie w imię wolności ludzi, dzięki czemu przestaje być „palantem”.

 

Nie zgadzam się z tezą Piotra Szweda. Jako przykład, który jej zaprzecza, przywołać można bohatera serialu Gra o tron, Joffrey'a Baratheona, władcę pochodzącego z kazirodczego związku, przekonanego o swojej wyjątkowości oraz nieomylności. Kreacja bohatera jest efektowna, zajmująca, ale zadufanie i zbytnia duma doprowadzają go do klęski. Przez nie Joffrey staje się okrutny oraz bezlitosny, a oglądający odbiera jego postać jednoznacznie negatywnie.