Fragment, w którym poeta mówi o swoim pochodzeniu (z wiersza w tłumaczeniu Stefana Gołębiowskiego):

„Gdzie Aufidus szumi rwący, gwałtowny,
a krynicznych źródeł brak; gdzie śród ludów
Danaus władał, będę mówił ich głosem [...]”.

Autor, uwzględniając w swoim wierszu informacje o pochodzeniu, starał się udowodnić, iż nawet ci pokrzywdzeni przez los są w stanie osiągnąć sukces i zapisać się w pamięci ludzi. Horacy wspomina rzekę Aufidus, nad którą leżało jego rodzinne miasto - Wenuzja - oraz mitycznego króla Apulli, Danausa. Nazywa się „z poniżonych wywyższonym” Przypomina tym samym, że nie pochodził ze znamienitego rodu, lecz był synem wyzwolonego niewolnika. Poecie udało się co prawda zdobyć wykształcenie, ale ostatecznie po dezercji i powrocie do Rzymu stracił cały majątek. Wtedy zaczął pisać. Historia Horacego pokazuje, że każdy, nawet ten wyjątkowo doświadczony przez życie, jest w stanie zostać kimś wielkim.