Wypowiedzenia ironiczne w tekście to m.in.:

• „Pleni się ta swawola jak wiatropylny chwast / na grządce wytyczonej pod stokrotki” - myślenie postrzegane jest jako „chwast”, którego należy się pozbyć, ponieważ zagraża powszechnie wyznawanemu światopoglądowi (przyrównanego do kwiatów) -> sens tego zdania jest tak naprawdę odwrotny, gdyż myślenie jest tym, co powinno się pielęgnować; jednocześnie wciąż bardziej powszechna jest głupota, nieświadomość, więc to raczej ona „pleni się jak [...] chwast”;