Według Brzozowskiego twórcy młodopolscy na odwrót interpretowali dążenia swoich duchowych przodków. Zaczęli oni gloryfikować to, co romantycy starali się pokonać - alienację oraz odcięcie od życia. Towarzyszącą romantykom niemoc uważali za ich zasługę, wszelkie klęski - za dumę, a porażki - za zwycięstwa. Oprócz tego młodopolanie zamiast dążyć do związku ducha z rzeczywistością, podejmowali próbę ucieczki od niej. Ponadto Młoda Polska skupiała się na jednostkach i ich samotności, wobec czego życie dziejowe nabierało subiektywnego charakteru.