Kolejne akapity tekstu dotyczą innych trudności w historycznoliterackim opisie literatury powojennej. W części rozwijana jest myśl zasygnalizowana jedynie we fragmencie wcześniejszym. Akapit pierwszy kończy się stwierdzeniem, że nazwa epoki nie wskazuje na żadną cechę wyróżniającą. Kolejny akapit wyjaśnia zaś, jaka jest tego przyczyna - na literaturę powojenną składają się wyraźnie odmienne od siebie nurty o różnych cechach charakterystycznych. Powody tego zjawiska wyjaśniono z kolei w akapicie kolejnym traktującym o współistnieniu różnych pokoleń literackich.

Inne akapity stanowią kolejne argumenty przemawiające za faktem, że literatura powojenna nie poddaje się systematycznemu opisowi. Dowód tego stanowi pierwsze zdanie ostatniego akapitu: "Wszystkie te okoliczności sprawiają, że wykład historii literatury współczesnej przynieść może ustalenia jedynie prowizoryczne".

Warto zwrócić uwagę także na spajające tekst partykuły i spójniki takie jak: bowiem, ponadto.