Przykładowo (na podstawie fragmentów z podręcznika):

Autorka podważa wiarygodność szkoły psychologicznej Andrewsa poprzez:

• konfrontację optymistycznych oczekiwań bohatera („Polska to kraj inteligentnych ludzi. Chodziło o to, żeby zasiać ziarno i wrócić do domu po tygodniu”) z bezkompromisową rzeczywistością PRL-u („Profesor z rozpaczą pomyślał o swoim londyńskim gabinecie, o książkach i cieple elektrycznego kominka”);
• ukazanie technik interpretacji symboli jako aroganckich i nieudolnych prób zrozumienia zasad rządzących światem („Wrona w systemie znaczeń onirycznych jego szkoły reprezentowała zmianę, coś nowego, dobrego [...]”); 
• ujawnienie nieprzydatności wiedzy o ludzkim umyśle w zetknięciu z obcym kontekstem historycznym („[...] może to jest sen, może to jest jakiś dziwny stan świadomości spowodowany zmęczeniem, lotem, pogodą czy kto tam wie jeszcze. Jego szkoła psychologiczna znała takie fenomeny”);
• ironiczną kreację postaci profesora, który - mimo wysokiej samoświadomości oraz bogatego doświadczenia w diagnozie psychologicznej - zachowuje się irracjonalnie („Miał wrażenie, że bierze udział w religijnym rytuale. [...] Żywą czy na miejscu?, te powtarzane słowa hipnotyzowały go. Zapragnął nagle włączyć się w tę okrutną powtarzalność i odejść z martwą rybą w siatce, jak wszyscy”), a z czasem zaczyna kwestionować swą poczytalność („Mam epizod psychotyczny. Coś mi się stało niedobrego”).