Młoda Polska uważała siebie za kontynuatora tradycji romantycznej, gdyż fascynowała się charakterystycznym dla tego czasu poczuciem fatalizmu czy potrzebą odcięcia od życia, niemocą. Różnica polega jednak na tym, iż romantycy starali się przezwyciężyć te tendencje, poszukiwali związków z rzeczywistością. Z kolei w okresie Młodej Polski starania te były interpretowane na odwrót: porażki i samotność duchowych poprzedników stawały się źródłem chwały i sukcesem. Niejako więc dążenia w tym czasie stanowiły przeciwieństwo tego, co było ważne dla romantyków.  

 

Przykładowo (wyrażenie własnego zdania):

Według mnie młodopolanie chcieli upodobnić się do romantyków, ponieważ w ten sposób mogli przywrócić artyście (zwłaszcza poecie) pozycję wieszcza, przewodnika narodu. W pozytywizmie liczyły się przede wszystkim obowiązki, nudna codzienność. Poza tym młodopolanie fascynowali się fatalizmem I połowy XIX wieku, a co za tym idzie - estetyzowali tragizm, co miało świadczyć między innymi o ich wrażliwości.