Historia

Przedstaw okoliczności zawarcia i warunki unii 4.5 gwiazdek na podstawie 8 opinii
  1. Gimnazjum
  2. 2 Klasa
  3. Historia

Przedstaw okoliczności zawarcia i warunki unii

1
 Zadanie
2
 Zadanie

3
 Zadanie

4
 Zadanie
14
 Zadanie
15
 Zadanie

Okoliczności zawarcia i warunki unii lubelskiej

Od czasu unii w Krewie (1386 r.) Polska i Litwa miały wspólnego władcę, wywodzącego się z rodu Jagiellonów. W obydwu państwach obowiązowywały jednak odmienne prawa oraz obyczaje. Nie zawsze kierowano się tymi samymi interesami politycznymi. Korona i Litwa zdecydowały się na zawarcie unii realnej, ponieważ Zygmunt August nie doczekał się męskiego następcy tronu, co groziło wygaśnięciem dynastii Jagiellonów i rozpadem unii personalnej obu krajów. Ponadto, kolejnym czynnikiem przemawiającym za bliższym związkiem Korony i Litwy stały się wojny z Moskwą. Siły litewskie bez wsparcia polskich wojsk nie były w stanie powstrzymać potężnej armii Wielkiego Księstwa Moskiewskiego.

Bliższym związkom z Koroną sprzeciwiały się zamożne litewskie rody magnackie. Obawiały się utraty dotychczasowych wpływów. Z kolei ideę ściślejszego połączenia Polski i Litwy popierała średnia szlachta litewska, która liczyła na poprawę własnej sytuacji oraz przyznanie tych samych przywilejów, które posiadali polscy szlachcice. 

- Polsko - litewską unię realną zaprzysiężono 1 lipca 1569 r. Odtąd w obu państwach wspólne były nie tylko sejm, senat i władca, lecz także polityka zagraniczna oraz moneta.

- Litwa - w celu podkreślenia własnej niezależności, zachowała własny skarb, wojsko i urzędy. 

- Unia lubelska była unią realną tj. rzeczywistą, związkiem opartym na wspólnych instytucjach państwowych, opartych na równych prawach. Przetrwała ponad 200 lat.

  • Jan Matejko, Unia Lubelska.

DYSKUSJA
Informacje
Historia II
Autorzy: Tomasz Małkowski, Jacek Rześniowiecki
Wydawnictwo: GWO
Rok wydania:
Autor rozwiązania
user profile image

Nauczyciel

Masz wątpliwości co do rozwiązania?

Wiedza
Mnożenie pisemne
  1. Czynniki zapisujemy jeden pod drugim wyrównując do prawej.

    mnozenie1
     
  2. Mnożymy cyfrę jedności drugiego czynnika przez wszystkie cyfry pierwszego czynnika, a otrzymany wynik zapisujemy pod kreską, wyrównując do cyfry jedności. Gdy przy mnożeniu jednej z cyfr drugiego czynnika przez jedności, dziesiątki i setki drugiego czynnika wystąpi wynik większy od 9, to cyfrę jedności tego wyniku zapisujemy pod kreską, natomiast cyfrę dziesiątek przenosimy do dziesiątek lub setek i dodajemy go do wyniku następnego mnożenia.

    W naszym przykładzie:
    4•3=12 , czyli 2 wpisujemy pod cyframi jedności, a 1 przenosimy do dziesiątek, następnie: 4•1=4, ale uwzględniamy przeniesioną 1, czyli mamy 4+1=5 i 5 wpisujemy pod cyframi dziesiątek, następnie mamy 4•1=4 i 4 wpisujemy pod cyframi setek.

    mnozenie2
     
  3. Mnożymy kolejną cyfrę drugiego czynnika przez wszystkie cyfry pierwszego czynnika, a otrzymamy wynik zapisujemy pod poprzednim, wyrównując do cyfry dziesiątek.

    W naszym przykładzie:
    1•3=3 i 3 zapisujemy pod cyframi dziesiątek, następnie 1•1=1 i 1 wpisujemy pod cyframi setek, oraz 1•1=1 i 1 wpisujemy pod cyframi tysięcy.

    mnozenie3
     
  4. Po wykonaniu mnożeń, otrzymane dwa wyniki dodajemy do siebie według zasad dodawania pisemnego.

    mnozenie4
     
  5. W rezultacie wykonanych kroków otrzymujemy wynik mnożenia pisemnego. Iloczyn liczby 113 oraz 14 wynosi 1572.

Najmniejsza wspólna wielokrotność (nww)

Najmniejsza wspólna wielokrotność (NWW) dwóch liczb naturalnych to najmniejsza liczba naturalna będąca wielokrotnością zarówno jednej liczby, jak i drugiej.

Przykłady:

  • Najmniejszą wspólną wielokrotnością liczb 3 i 5 jest: 15.
    1. Wypiszmy wielokrotności liczby 3: 3, 6, 9, 12, 15, 18, 21, 24, 27, 30, ...;
    2. Wypiszmy wielokrotności liczby 5: 5, 10, 15, 20, 25, 30, 35, ...;
    3. Wśród wielokrotności liczby 3 i liczby 5 szukamy najmniejszej liczby, która jest zarówno wielokrotnością 3 i 5. Jest to 15.
  • Najmniejszą wspólną wielokrotnością liczb 4 i 6 jest: 12.
    1. Wypiszmy wielokrotności liczby 4: 4, 8, 12, 16, 20, 24, 28, 32, 36, 40, ...;
    2. Wypiszmy wielokrotności liczby 6: 6, 12, 18, 24, 30, 36, 42, 48, ...;
    3. Wśród wielokrotności wyżej wypisanych szukamy najmniejszej liczby, która jest zarówno wielokrotnością 4 i 6, widzimy że jest to 12.
Zobacz także
Udostępnij zadanie