Wypiszmy dane podane w zadaniu:
Na ciało poruszające się po orbicie kołowej działa siła grawitacji, która równoważy siłę odśrodkową. Siłę odśrodkową przedstawiamy za pomocą wzoru:
gdzie Fod jest siłą odśrodkową ciała o masie m poruszającego się po okręgu o promieniu r z prędkością liniową v. W naszym przypadku siła odśrodkowa będzie miała postać:
gdzie v1 jest prędkością sondy na orbicie kołowej, r1 jest promieniem orbity kołowej. Siłę grawitacji przedstawiamy wzorem:
gdzie G jest stałą grawitacji, m1 i m2 są oddziałującymi ze sobą masami, r jest odległością pomiędzy środkami tych mas. W naszym przypadku siła grawitacji będzie miała postać:
gdzie MK jest masą Księżyca. Porównajmy te siły i wyznaczmy wartość prędkości z jaką porusza się satelita:
Korzystając z rysunku dołączonego do zadania oraz danych podanych w zadaniu zauważmy, że:
Podstawiamy dane liczbowe do wzoru:
Ciało poruszające się po orbicie eliptycznej posiada energię potencjalną i kinetyczną w punktach A i B. Potencjałem pola grawitacyjnego V(r) w danym punkcie pola nazywamy iloraz energii potencjalnej ciała umieszczonego w tym punkcie i jego masy:
gdzie V(r) jest potencjałem, Ep jest energia potencjalną, m jest masą ciała umieszczonego w punkcie, w którym badamy potencjał ciała. Z tego wynika, że energia potencjalna będzie miała postać:
Potencjał pola grawitacyjnego V(r) w danym punkcie przedstawiamy za pomocą wzoru:
gdzie G jest stałą grawitacji, V(r) jest potencjałem pola grawitacyjnego pochodzącym od ciała o masie M w odległości r od tego ciał. Z tego wynika, że energię potencjalną możemy przedstawić wzorem:
Oznacza to, że energia potencjalna w punkcie A będzie miała postać:
Natomiast w punkcie B będzie miała postać:
Energię kinetyczną ciała przedstawiamy za pomocą wzoru:
gdzie Ek jest energia kinetyczną ciała o masie m poruszającego się z prędkością v. Z tego wynika, że energia kinetyczna ciała w punkcie A będzie miała postać:
Natomiast energia kinetyczna ciała znajdującego się w punkcie B będzie miała postać:
Wówczas z zasady zachowania energii otrzymujemy równanie:
Moment pędu bryły sztywnej przedstawiamy wzorem:
gdzie L jest momentem pędu bryły sztywnej o momencie bezwładności I poruszającej się z prędkością kątową ω. Traktując sondę jak bryłę sztywną poruszającą się w dużej odległości od osi obrotu możemy zapisać, że jej moment bezwładności będzie miała postać:
Prędkość kątową w zależności od prędkości liniowej przedstawiamy wzorem:
gdzie ω jest prędkością kątową, v jest prędkością liniową, r jest promieniem po jakim porusza się ciało. Wówczas otrzymujemy, że moment pędu możemy przedstawić wzorem:
Wówczas otrzymujemy, że dla sondy znajdującej się w punkcie A moment pędu będzie miał postać:
Natomiast dla sondy znajdującej się w punkcie B moment pędu będzie miał postać:
Wówczas korzystając z zasady zachowania momentu pędu otrzymujemy, że:
Korzystając z zasady zachowania energii oraz zasady zachowania momenty pędu otrzymaliśmy dwa równania. Możemy zatem zapisać układ równań, z którego wyznaczymy wartość prędkości sondy w punkcie A i B:
Korzystając z danych podanych w zadaniu zauważmy, że:
Prędkość w punkcie A wynosi:
Podstawiamy dane liczbowe do wzoru:
Sonda przechodzi z orbity kołowej na eliptyczną. Wówczas zmiana prędkości wynosi:
Wówczas otrzymujemy, że:
Z tego wynika, że sonda powinna hamować.
Z podpunktu a) wiemy, że prędkość ciała poruszającego się po orbicie eliptycznej ma postać:
Podstawiamy dane liczbowe do wzoru:
Możemy wywnioskować również, że prędkość ciała poruszającego się po orbicie kołowej o promieniu r2 będzie miała postać:
Podstawiamy dane liczbowe do wzoru:
Sonda przechodzi z orbity eliptycznej na orbitę kołową. Wówczas zmiana jej prędkości wynosi:
Wówczas otrzymujemy, że:
Z tego wynika, że sonda powinna hamować.
Sonda znajdująca się na wysokości h2 nad powierzchnią Księżyca posiada pewną energię potencjalną. Natomiast sonda uderzająca w powierzchnie księżyca posiada energie potencjalna i kinetyczną. Energię potencjalną sondy znajdującej się na wysokości h2 nad powierzchnią Księżyca oraz znajdującą się po jego przeciwnej stronie względem punktu C przedstawimy wzorem:
Natomiast energię potencjalna sondy, która spadła na powierzchnię Księżyca przedstawimy wzorem:
Energia kinetyczna sondy, w momencie gdy zaczyna spadać wynosi:
Energia kinetyczna sondy, która uderzyła o powierzchnie księżyca będzie miała postać:
Wówczas korzystając z zasady zachowania energii otrzymujemy, że:
Wiemy, że:
Wówczas:
Podstawiamy dane liczbowe do wzoru:
W zadaniu podane mamy, że:
Sonda uderzając w Księżyc wydzieliła całą swoją energię kinetyczną. Oznacza to, że ciepło jakie wydzieliło się jest równe energii kinetycznej:
Podstawiamy dane liczbowe do wzoru:
Ewelina Wysopal
Nauczycielka fizyki
Tutaj pojawi się lista Twoich książek
Zaloguj się i zacznij tworzyć ją już teraz.

