Tradycyjnie wśród głównych rodzajów zła wyróżnia się następujące:

1. zło ontyczne,

2. zło moralne.

Pierwsze, w przypadku którego wyróżnia się niekiedy jeszcze niejako osobno tzw. zło fizyczne (zło naturalne), to brak, ułomność, uszkodzenie bądź ograniczenie tego, co wartościowe. Niektórzy filozofowie, jak na przykład Tomasz z Akwinu, twierdzą, że byt może być utożsamiony z dobrem, a zatem wszystko, co istnieje, jest dobre, stąd zło, w sensie bytowym (ontycznym), ściśle rzecz biorąc, nie istnieje wcale. To, co nazywamy złem w znaczeniu ontycznym, jest brakiem dobra. Można więc mówić jedynie o złu fizycznym, czyli ułomnościach naturalnych danego bytu lub niezaspokojeniu naturalnych potrzeb bytu. Przykładowo, zło fizyczne pojawia się wtedy, kiedy danemu bytowi brakuje jakiegoś należnego mu na mocy jego istoty dobra. Złem fizycznym, na przykład, obarczony jest kot, który nie ma ogona (wyłączając, przykładowo, kocią rasę Manx, której przedstawiciele posiadają jedynie ogon szczątkowy).

Drugie, czyli zło moralne, wywoływane jest przez istoty rozumne i wolne, w tym przez ludzi, których działanie okazuje się wadliwe, związane na przykład z zaniechaniem bądź zaniedbaniem. Innymi słowy, jest to zło wynikające z niesłuszności ludzkich czynów. Może brać się, między innymi, z ignorancji (niewiedzy niezawinionej), źle ukierunkowanych uczuć, a przede wszystkim ze złośliwości woli, czyli zła wyrządzanego świadomie i dobrowolnie.