Søren Kierkegaard posługiwał się następującymi pseudonimami:

• Victor Eremita,

• Constantin Constantinus,

• Johannes de Silentio,

• Jan Climacus,

• Vigilius Haufniensis,

• Anticlimacus.

Posługując się pseudonimami, Kierkegaard chciał lepiej poznać samego siebie. Dlatego eksperymentował z próbami różnych twórczych wcieleń. Dodatkowo, jako zaangażowany religijnie chrześcijanin, chciał ukazać wielość możliwych dróg odnalezienia Boga. Był przekonany o tym, że każda jednostka jest unikalna i nie da się jej ująć przy pomocy systemowych schematów i uogólnień. Próbował więc kreować różne postaci, aby pokazać zróżnicowanie ludzkich osobowości. Ponadto, Kierkegaard był zafascynowany życiem i myślą Sokratesa (Kierkegaarda zwano „Sokratesem Północy”). Cenił w szczególności jego metodę majeutyczną (położniczą), pomagającą w wydobywaniu z człowieka ukrytej w nim wiedzy, a także ironię. Przybierając pseudonimy, Kierkegaard wyrażał pozorną zgodę na jakieś stanowisko, co miało w dialogiczny sposób pomagać w zbliżaniu się do prawdy. Oprócz tego, używając pseudonimów, Kierkegaard chciał ukazać wielość możliwych perspektyw i zróżnicowanie ujęć poznawczych.

Przykładowo, pod pseudonimem Victor Eremita ukazała się jedna z najsłynniejszych prac Kierkegaarda, mianowicie Albo-albo. Inne swoje dzieło, zatytułowane Powtórzenie, Kierkegaard opublikował pod pseudonimem Constantin Constantinus, co stanowiło nie tylko grę słów nawiązującą do tytułu, ale miało też związek z podjętą w tym dziele krytyką systemowego myślenia Georga W. F. Hegla.