1. Wielka Emigracja (popowstaniowa)

Emigracja polityczna Polaków po klęsce powstania listopadowego z lat 1830 -1831, pierwsze w dziejach narodu polskiego wychodźstwo na tak szeroką skalę. W związku z represjami popowstańczymi Królestwo Polskie opuściło wówczas około 11 tysięcy osób . Byli to w większości oficerowie, przywódcy powstania, przedstawiciele inteligencji, naukowcy, literaci, politycy, artyści - ludzie, którzy poświęcili dotychczas najwięcej energii, działając na rzecz odzyskania niepodległości przez Polskę. Najwięcej Polaków wyemigrowało do Francji, część osiedliła się w Belgii, Szwajcarii, Wielkiej Brytanii a także w Stanach Zjednoczonych. Mieszkańcy państw Europy Zachodniej przyjmowali Polaków bardzo przyjaźnie, traktując ich jak bohaterów, natomiast rządy tych państw widziały w polskich emigrantach niespokojny element i obawiały się, że mogą oni doprowadzić do kolejnych powstań, lub rewolucji. Na emigracji działali najwybitniejsi polscy twórcy: Fryderyk Chopin, Adam Mickiewicz, Juliusz Słowacki, Cyprian Kamil Norwid, Joachim Lelewel. Ich myśli oraz utwory przenikały do rodaków pod zaborami i wywierały na nich znaczący wpływ. Kształtowały świadomość narodową Polaków. Do drugiej fali emigracji popowstańczej doszło w 1864 r., czyli w związku z upadkiem powstania styczniowego. 

2. Emigracja po II wojnie światowej

Po zakończeniu II wojny światowej, rząd londyński postawił sobie za cel spajanie emigracji politycznej i utrzymywanie w niej ducha polskości. Emigranci przywiązywali wielką wagą do kultywowania polskich tradycji narodowych, krzewienia religijności oraz pielęgnowania wzajemnych relacji i kontaktów.  Dążono do utrzymania ciągłości władz RP na obczyźnie oraz ułatwienia Polakom adaptacji w nowej emigracyjnej rzeczywistości. Wielu polskich patriotów musiało emigrować z ziem polskich, bowiem byli oni represjonowani przez nowe władze. Okres Polskiej Republiki Ludowej był czasem wzmożonej emigracji politycznej Polaków, którzy uciekali przez represjami ze strony komunistów.