a) Wzór funkcji f jest określony w postaci ilorazu dwóch funkcji, gdzie w liczniku mamy funkcję stałą o dodatniej wartości. W takim razie wartość funkcji f będzie najmniejsza, gdy wyrażenie w mianowniku będzie miało największą wartość, natomiast wartość funkcji f będzie największa, gdy wyrażenie w mianowniku będzie miało najmniejszą wartość.
Zacznijmy więc od ustalenia najmniejszej i największej wartości wyrażenia z mianownika. Oznaczmy:
Dziedziną funkcji f jest przedział <1, 5>, więc argumenty funkcji spełniają nierówność:
Oszacujmy wartość wyrażenia x-7, korzystając z własności nierówności w zbiorze liczb rzeczywistych:
Zatem:
Funkcja g przyjmuje najmniejszą wartość równą -6 oraz największą wartość równą -2.
Zatem funkcja f najmniejszą wartość, gdy g(x)=-2, a największą, gdy g(x)=-6. Obliczmy te wartości:
Funkcja f przyjmuje najmniejszą wartość równą -3 oraz największą wartość równą -1.
b) Wzór funkcji f jest określony w postaci ilorazu dwóch funkcji, gdzie w liczniku mamy funkcję stałą o dodatniej wartości. W takim razie wartość funkcji f będzie najmniejsza, gdy wyrażenie w mianowniku będzie miało największą wartość, natomiast wartość funkcji f będzie największa, gdy wyrażenie w mianowniku będzie miało najmniejszą wartość.
Zacznijmy więc od ustalenia najmniejszej i największej wartości wyrażenia z mianownika. Oznaczmy:
Dziedziną funkcji f jest przedział <-4, -2>, więc argumenty funkcji spełniają nierówność:
Oszacujmy wartość wyrażenia 2x-1, korzystając z własności nierówności w zbiorze liczb rzeczywistych:
Zatem:
Funkcja g przyjmuje najmniejszą wartość równą -9 oraz największą wartość równą -5.
Zatem funkcja f najmniejszą wartość, gdy g(x)=-5, a największą, gdy g(x)=-9. Obliczmy te wartości:
Funkcja f przyjmuje najmniejszą wartość równą -2/5 oraz największą wartość równą -2/9.
c) Wzór funkcji f jest określony w postaci ilorazu dwóch funkcji, gdzie w liczniku mamy funkcję stałą o ujemnej wartości. Przenieśmy minus do mianownika, żeby licznik miał zawsze dodatnią wartość. Wówczas wartość funkcji f będzie najmniejsza, gdy wyrażenie w mianowniku będzie miało największą wartość, natomiast wartość funkcji f będzie największa, gdy wyrażenie w mianowniku będzie miało najmniejszą wartość.
Zacznijmy więc od ustalenia najmniejszej i największej wartości wyrażenia z mianownika. Oznaczmy:
Dziedziną funkcji f jest przedział <4, 8>, więc argumenty funkcji spełniają nierówność:
Oszacujmy wartość wyrażenia -1/2x-1, korzystając z własności nierówności w zbiorze liczb rzeczywistych:
Zatem:
Funkcja g przyjmuje najmniejszą wartość równą -5 oraz największą wartość równą -3.
Zatem funkcja f najmniejszą wartość, gdy g(x)=-3, a największą, gdy g(x)=-5. Obliczmy te wartości:
Funkcja f przyjmuje najmniejszą wartość równą -1 oraz największą wartość równą -3/5.
d) Wzór funkcji f jest określony w postaci ilorazu dwóch funkcji, gdzie w liczniku mamy funkcję stałą o ujemnej wartości. Przenieśmy minus do mianownika, żeby licznik miał zawsze dodatnią wartość. Wówczas wartość funkcji f będzie najmniejsza, gdy wyrażenie w mianowniku będzie miało największą wartość, natomiast wartość funkcji f będzie największa, gdy wyrażenie w mianowniku będzie miało najmniejszą wartość.
Zacznijmy więc od ustalenia najmniejszej i największej wartości wyrażenia z mianownika. Oznaczmy:
Dziedziną funkcji f jest przedział <-10, -5>, więc argumenty funkcji spełniają nierówność:
Oszacujmy wartość wyrażenia -1/5x-6, korzystając z własności nierówności w zbiorze liczb rzeczywistych:
Zatem:
Funkcja g przyjmuje najmniejszą wartość równą -5 oraz największą wartość równą -4.
Zatem funkcja f najmniejszą wartość, gdy g(x)=-4, a największą, gdy g(x)=-5. Obliczmy te wartości:
Funkcja f przyjmuje najmniejszą wartość równą -2 oraz największą wartość równą -1 3/5.
Dagmara Kowalczuk
Nauczycielka matematyki
Tutaj pojawi się lista Twoich książek
Zaloguj się i zacznij tworzyć ją już teraz.

