później sprawdzimy, co dzieje się dla
Zauważmy, że chcąc znaleźć miejsca zerowe funkcji udało nam się uzyskać zależność
W takim razie wystarczy narysować wykres funkcji a następnie, na podstawie wykresu,
ustalić liczbę rozwiązań równania w zależności od parametru
Określamy dziedzinę funkcji
Znajdujemy punkty przecięcia wykresu z osiami układu współrzędnych.
Punkty przecięcia z osią
Wykres przecina oś w punktach oraz
Punkt przecięcia z osią
Wykres przecina oś w punkcie
Obliczamy granice na końcach przedziałów, w których funkcja jest określona.
Nie istnieje asymptota pozioma wykresu funkcji.
Prosta asymptotą pionową (obustronną) wykresu funkcji
Wyznaczamy pochodną funkcji
i określamy jej dziedzinę:
Wyznaczamy przedziały monotoniczności oraz ekstrema lokalne funkcji
Szukamy miejsc zerowych pochodnej:
Zatem:
dla
dla
Zatem funkcja jest rosnąca w przedziałach oraz
a malejąca w przedziale
Funkcja osiąga maksimum lokalne dla
Otrzymane wyniki zbieramy w tabeli:
Szkicujemy wykres funkcji:

Na postawie wykresu ustalamy liczbę rozwiązań równania w zależności od parametru
dla równanie ma pierwiastki,
dla równanie ma dwa pierwiastki,
dla równanie ma jeden pierwiastek.
Mieliśmy "później" sprawdzić, co dla Nadszedł ten moment.
Obliczamy
Zauważmy, że chcąc rozwiązać równanie otrzymamy sprzeczność,
więc liczba miejsc zerowych funkcji jest zdefiniowana przez rozwiązania równania
Dla funkcja ma pierwiastki,
dla funkcja ma dwa pierwiastki,
dla funkcja ma jeden pierwiastek.
Dagmara Kowalczuk
Nauczycielka matematyki
Tutaj pojawi się lista Twoich książek
Zaloguj się i zacznij tworzyć ją już teraz.

