Congiuntivo, czy di + bezokolicznik

Kiedy w zdaniu nadrzędnym pojawia się czasownik, po którym używamy congiuntivo:

• jeśli podmiot w zdaniu podrzędnym jest taki sam, jak podmiot w zdaniu nadrzędnym, używamy di + bezokolicznika, np. penso di essere felice (sądzę, że jestem szczęśliwy)
• jeśli podmioty są różne, używamy congiuntivo, np. penso che lui sia felice (sądzę, że on jest szczęśliwy)

---

Uzupełnij zdania z czasownikiem w trybie congiuntivo, albo z użyciem konstrukcji di + bezokolicznika, na podstawie podmiotu w zdaniu podrzędnym.


1. przykład (Mario jest zadowolony, że zdołał poświęcić czas swojej babci, która została sama.)

2. przykład (Mario jest zadowolony, że jego brat spędza trochę czasu z dziadkiem.)