Kiedy w zdaniu nadrzędnym pojawia się czasownik, po którym używamy congiuntivo:
- jeśli podmiot w zdaniu podrzędnym jest taki sam, jak podmiot w zdaniu nadrzędnym, używamy di + bezokolicznika.
- jeśli podmioty są różne, używamy congiuntivo.
✗ (io) Penso che (io) sia felice.
✓ (io) Penso che (tu) sia felice.
✓ (io) Penso di (io) essere felice.
Pracujcie w parach. Na zmianę losujcie sobie kartę (Załącznik, strony 166-167) i uzupełnijcie zdania czasownikiem odmienionym w congiuntivo presente, albo konstrukcją di + bezokolicznik, jak w przykładach.
Elena spera di passare l’esame di filosofia. (Elena ma nadzieję, ze zda egzamin z filozofii.)
Uzasadnienie: podmiot w zdaniu podrzędnym jest taki sam, jak podmiot w zdaniu nadrzędnym, używamy di + bezokolicznika.
Treść dostępna tylko dla użytkowników z aktywnym Premium
Treść dostępna tylko dla użytkowników z aktywnym Premium
Opracowania zadań z ponad 3000 podręczników – przygotowane przez nauczycieli
Ponad 100 kursów wideo do sprawdzianów, E8 i matury
Odrabiak Pro – interaktywna nauka z każdym szkolnym podręcznikiem
Gotowe notatki, tablice edukacyjne i sprawdziany
Magdalena Boreczek
Nauczycielka języka włoskiego
Tutaj pojawi się lista Twoich książek
Zaloguj się i zacznij tworzyć ją już teraz.
