W utworze można odnaleźć dwie metafory, które są zbudowane wokół serca. W kulturze jest ono najczęściej postrzegane jako symbol m.in. szlachetnej miłości, uczuć, dobroci lub też życia. Baczyński z kolei stwierdza: „kiedy nie wrócą matki ni dzieci / w pustego serca rozpruty strąk”. Fragment ten sugeruje spustoszenie duchowe, jakie staje się udziałem osób biorących udział w wojnie. Sugestywne zaprezentowanie serca jako strąku pozbawionego zawartości świadczy o utracie uczuć, wyzbyciu się człowieczeństwa. Zanik wrażliwości powoduje jednocześnie, iż osoba taka nie może normalnie funkcjonować, ponieważ zmienia się jej sposób postrzegania rzeczywistości - nie ma w niej życia. Z kolei druga metafora („Szukamy serca - bierzemy w rękę, / nasłuchujemy: wygaśnie męka, / ale zostanie kamień - tak - głaz”) pogłębia tragiczną wizję losu tego pokolenia. Przypomina bowiem o utracie człowieczeństwa i moralności. To odseparowanie się od uczuć pozwala walczącym na przetrwanie w nieprzyjaznej rzeczywistości. Cena tego jest jednak niezwykle wysoka, gdyż powoduje to zanik jakiejkolwiek wrażliwości, dobroci. Człowiek tym samym staje się niezdolny do miłości, jest nieczuły i obojętny na to, co kiedyś go poruszało.