Osoba mówiąca przedstawia siebie jako „wygnańca ptaków”. Te słowa oraz cytaty: „Stół pod moim piórem [...]”, „i tylko liści jesiennych opada na głowę laur” sugerują, iż podmiotem lirycznym w wierszu jest człowiek tworzący, poeta. W związku z tym można w pewnym stopniu utożsamić go z samym autorem. Osoba mówiąca jest wrażliwym, refleksyjnym i czujnym obserwatorem rzeczywistości, ponieważ dostrzega zapowiedź przyszłych nieszczęść. Ma przy tym świadomość, że świat natury rządzi się swoimi prawami, gdyż może także istnieć bez człowieka: „[...] beze mnie się spełnia wolny i bezczuły”. Jawi się jako jednostka łagodna i troskliwa („każdą kieszeń obróciłbym w gniazdo jaskółek”), która pragnie zachować harmonię rzeczywistości. Jej postawę względem świata tym samym można określić jako przyjazną. Samo zaś określenie „wygnaniec ptaków” wskazuje na specyficzną sytuację mówiącego. Jest on prawdopodobnie indywidualistą, który ceni sobie wolność, niezależność od społeczeństwa. Podąża więc własnymi ścieżkami. Przytoczone określenie odnosi się także do jego artystycznej działalności, mającej swe źródło w natchnieniu.