W utworze przedstawiony zostaje punkt widzenia taterniczki w ostatnich chwilach jej życia. Samotny zgrzyt czekana staje sięxpzapowiedzią nadciągającej tragedii. W tym momencie rzeczywistość znana kobiecie ulega drastycznemu zawężeniu, ponieważ rozpoczyna się walka o przetrwanie: „to tylko cały twój świat / skurczony w mojej garści na obrywie głazu”. Naturalny porządek ulega zaburzeniu, ponieważ to taterniczka zdaje się podtrzymywać turnię - zmienia się tym samym perspektywa postrzegania dramatycznej sytuacji, fragment ten akcentuje też wysiłek bohaterki. Kulminacją stają się słowa: „gdy / w oczach przewraca się obnażona ziemia / do góry dnem krajobrazu, / niebo strącając w przepaść!”. Oddają one wrażenia spadającej oraz odwrócenie perspektywy: kobieta spada głową w stronę ziemi, przez co niebo zdaje się znikać w przepaści. Sugerują również zachwianie naturalnego porządku świata, co wiąże się z tragiczną śmiercią bohaterki.