Utwór Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej pt. Miłość składa się zaledwie z czterech wersów. Mimo tego odzwierciedlają one skomplikowane, nieraz sprzeczne uczucia podmiotu lirycznego. Opisuje on bowiem swoją rozłąkę z ukochanym, próbę zaakceptowania tej sytuacji. Mimo odejścia osoba mówiąca nadal odczuwa miłość, nie może zapomnieć o swym partnerze; świadczy o tym również to, iż zwraca się bezpośrednio do niego: „Nie widziałam cię już od miesiąca”. Tęsknota łączy się więc z rozczarowaniem i cierpieniem, ponieważ rozstanie wpływa na samopoczucie oraz nastrój bohaterki. Podkreślają to zastosowane wyliczenia oraz powtórzenia: „[...] Jestem może bledsza, / trochę śpiąca, trochę bardziej milcząca”. Uczucia podmiotu lirycznego zostają tym samym ukazane w dyskretny i subtelny sposób. Sprzeczność wrażeń podkreśla zaś samo zakończenie utworu, które ma paradoksalny charakter: kobieta tęskni bowiem za ukochanym, ale jednocześnie odkrywa, że potrafi bez niego żyć. Wskazuje więc ono na gorycz, ale także pogodzenie się z sytuacją - czas bowiem leczy rany.