Puenta utworu zawiera się w słowach: „lecz widać można żyć bez powietrza!”, które zyskują ironiczny wymiar. Bohaterka utworu zdobywa się bowiem na dystans względem swoich doświadczeń, nie popada w egzaltację. Miłość wybranka, wcześniej wręcz niezbędna do życia, okazuje się mieć mniejsze znaczenie niż mogłoby się wydawać. Ostatni wers utworu przypomina o tym, iż mimo cierpienia możliwe jest życie bez ukochanej osoby. Zakochanie bowiem zmienia sposób postrzegania rzeczywistości, sprawia, iż człowiek nie wyobraża sobie egzystencji bez obecności partnera. Ostatecznie jednak to czas weryfikuje trwałość uczucia oraz pozwala na powrót do równowagi.