a) Podany fragment Chłopów Władysława Reymonta odwołuje się do kilku konwencji literackich. Występuje tu m.in. konwencja realistyczna, której istota polega na próbie jak najwierniejszego, obiektywnego odwzorowania rzeczywistości. Stąd tak szczegółowe odzwierciedlenie pracy chłopów na polu. Opis ten zawiera też elementy impresjonizmu. Rejestruje bowiem ulotne wrażenia narratora, takie jak barwy („Rzędy kobiet czerwieniły się na kopaniskach...”; „popielate zagony rdzawiły się”) zmieniające się światło („a w końcu już był cały widny na tle słońca”), dym („niebieskie warkocze dymów ciągnęły się nad zagonami”). W opisie występują odniesienia do wielu zmysłów, w tym wzroku i słuchu („[...] to znowu śpiewka się zerwała lub krzyk nie wiadomo skąd powstały leciał nisko, tłukł się po bruzdach i dołach i tonął bez echa w jesiennej szarości”), a przyroda została poddana zabiegowi ożywienia i antropomorfizacji. Opis siewcy z kolei nawiązuje do stylu biblijnego (motyw siewcy), który wykorzystuje również funkcję poetycką, ze względu na nagromadzenie licznych środków artystycznych („[...] bosy chłop, z gołą głową, przewiązany płachtą - szedł wolno, nabierał ziarna z płachty i sial ruchem monotonnym, nabożnym i błogosławiącym ziemi, dochodził do końca zagonów, nabierał z worka zboża, nawracał i z wolna podchodził pod wzgórze, że najpierw głowa rozczochrana, potem ramiona, a w końcu już był cały widny na tle słońca z tym samym błogosławiącym ruchem siejby; z tym świętym rzutem rozrzucał zboże, co jak złoty pył kolistym wirem padało na ziemię”). 

 

b) Zarówno w utworze Weroniki Murek, jak i powieści Władysława Reymonta, na pierwszy plan życia wiejskiego wysuwa się ciężka praca. Życie ludności wiejskiej toczy się przede wszystkim