Odwrócony topos wsi w utworze Ołówek, siekierka, kijek polega na groteskowym ukazaniu świata przedstawionego, co czyni ukazane we fragmencie sytuacje paradoksalnymi. Życie na wsi jest pełne absurdów, a wręcz śmieszności. Powaga i patos miesza się tutaj z komizmem oraz tragizmem. Jedni ludzie ciężko pracują, inni zaś spędzają swój czas na obserwowaniu innych oraz wykonywaniu absurdalnych czynności, takich jak łapanie męskich spojrzeń przy pomocy lusterka. Jest to przedstawienie odmienne od tego zaprezentowanego chociażby w Chłopach Władysława Reymonta. Wieś w powieści noblisty jawi się jako doskonale zorganizowana społeczność, której życie organizowane jest przez pory roku. Dominuje w niej spokój, a czas mieszkańców wypełnia przede wszystkim praca.