Wiersz Tetmajera przedstawia artystów jako jednostki skonfliktowane z filistrami, buntujące się przeciwko przyjętym konwenansom. Żyją oni w nędzy, mają świadomość swojej marności, ale mimo to postrzegają siebie niczym kapłanów sztuki - stanowi ona dla nich nadrzędny cel. Wyróżnia ich poczucie wyjątkowości oraz duma, gdyż wiedzą, że zostali obdarzeni nieprzeciętnym darem: „[...] W piersiach naszych płoną / ognie przez Boga samego włożone”. Istotą życia artystów jest więc literacka sława. W portrecie tej grupy można dostrzec pewną dwoistość, ponieważ - mimo swojej trudnej sytuacji - pozostają dumnymi piewcami piękna.