a) Pejzaż oddaje brak nadziei („[...] uwidoczniając krajobraz płaski, rozległy i zupełnie pusty”). Jest ponury („Ponura jesień [...]”), niepewny („Skąpa jasność poranka rozmnożyła się po kryjomu, [...]”). Ponadto przestrzeń zdaje się pozbawiona życia, radości („Obdarte z liści, sczerniałe rokiciny żałośnie szumiały, zniżając pręty aż do samej ziemi”).

 

b) Narrator w realistyczny sposób przedstawia przestrzeń, skupia się na dokładnym ukazaniu wszystkich elementów krajobrazu, charakteryzuje je za pomocą epitetów. Opisuje ruch chmur oraz przebijające się przez nie promienie słoneczne, a także obumierające na polu rośliny i rozmokłą ziemię. Nie unika więc przy tym podkreślenia brzydoty pejzażu.

 

c) Osoba mówiąca, opisując poszczególne zjawiska, odwołuje się do rozmaitych zmysłów:

• wzroku - „Bure obłoki, [...]”;
• słuchu - „[...] żałośnie szumiały, [...]”;
• dotyku - „[...] sypkiego jak ziarno”.

 

d) Stefan Żeromski wykorzystuje rozmaite środki poetyckie. Pełnią one w utworze ważną funkcję, ponieważ wpływają na plastyczność przedstawienia, ale także budują ponurą atmosferę dzieła. Można wśród nich wyróżnić:

• animizacje - „[...] jasność poranka rozmnożyła się po kryjomu, [...]”;
• personifikacje - „Ponura jesień zwarzyła już i wytruła [...]”;
• epitety - „krajobraz płaski, rozległy i zupełnie pusty”;
• epitety metaforyczne - „powodzi chmur”, „pól obumarłych”;
• porównania - „[...] sypkiego jak ziarno”.