Przykładowo (na podstawie wybranych tekstów z podręcznika):

W Smutnym młodzieńcu Baliński aktualizuje przesłanie fragmentu Ewangelii wg św. Marka, wzbogacając je o nowe znaczenia. Początkowo bohater liryczny zapiera się, iż znajduje się w zupełnie innej sytuacji niż jego biblijny pierwowzór ("Nie mam nic do oddania i nic do dzielenia"). Pod wpływem nietypowej prośby Chrystusa uzmysławia sobie, że - choć nie dysponuje żadnym materialnym bogactwem - opiera się przed oddaniem wspomnień. Stawiając znak równości między bohaterem wiersza a młodzieńcem z Ewangelii, Baliński zwraca uwagę na uniwersalny charakter tradycji judeochrześcijańskiej, która zaskakująco trafnie oddaje przywiązanie XX-wiecznych emigrantów do mnemotopicznej (ocalonej w pamięci) ojczyzny.

Madonna z lwem Herberta również wykorzystuje popularne biblijne tropy (Maria, osiołek, cieśla), lecz te łączą się na zasadzie poetyckiego kolażu z zaskakującymi, znoszącymi patos lub absurdalnymi obrazami ("na księżycu tłustym jak karp / i błyszczącym jak talerz golibrody"). Bogactwo stylów i symboli zachęca odbiorcę do odkrywania ukrytych sensów, prowokuje do refleksji oraz intelektualnego wysiłku. W ostatniej strofie poeta wychodzi naprzeciw czytelniczym przyzwyczajeniom - nagromadzenie motywów okazuje się zwyczajną grą językową, literackim eksperymentem na tekście źródłowym. Ironiczna puenta: "Ten lew [...] / wszystko bierze poważnie / pod każdym drzewem węszy symbole" trafnie ilustruje stosunek autora do tradycji biblijnej - Herbert prowadzi z nią artystyczny dialog w ramach poezji "wyzwolonej wyobraźni".

Również Miron Białoszewski decyduje się na wejście w dialog z dotychczasową tradycją literacką. Chociaż w jego twórczości są obecne motywy religijne, to przetwarza je w nietypowy sposób. Decyduje się bowiem na nieustanne uświęcanie codzienności i sprowadzanie sfery sacrum do życia codziennego. W Podłogo, błogosław!, utworze będącym pochwałą tak banalnej podłogi, porzuca zasady klasycznej twórczości, kultury wysokiej. Zamiast tego stosuje neologizmy, elementy mowy potocznej, za pomocą których oddaje dysharmonię świata. Odkrywa przy tym nieoczywiste piękno codziennosci, jako źródła artystycznej inspiracji.