W opisach przyrody poeta stosuje szereg środków wyrazu. Podstawowym są oczywiście epitety, które znajdują się w każdym z sonetów. Ich funkcją jest budowanie plastyczności przedstawienia, oddziaływanie na wyobraźnię odbiorcy oraz indywidualizacja każdego opisu, np.: „morskiego odmętu”, „słońce krwawo zachodzi” (Burza); „srebrny król nocy”, „safirowym przestworze” (Bakczysaraj w nocy); „niezmierność głębiny”, „otchłanie chaosu” (Droga nad przepaścią w Czufut-Kale); „czarne szeregi”, „milijonowych tęczach” (Ajudah).

Ważnym środkiem wyrazu są również animizacje i personifikacje. Ożywiają one przyrodę i nadają jej cechy ludzkie, czasem podkreślając jej grozę, jak w sonecie Burza („Ostatnie liny majtkom wyrwały się z ręki, / Słońce krwawo zachodzi, z nim reszta nadziei”), innym razem wskazując na jej piękno oraz nieokiełznaną potęgę („Błyszczą w haremie niebios wieczne gwiazd kagańce, / Śród nich po safirowym żegluje przestworze [...]” - Bakczysaraj w nocy). 

W opisach pojawiają się również porównania, które dodatkowo pobudzają wyobraźnię odbiorcy, wskazując na podobieństwo orientalnej natury do znanych im elementów świata, np.: „Jeden obłok, jak senny łabędź na jeziorze, / Pierś ma białą, a złotem malowane krańce” (Bakczysaraj w nocy). 

Istotną funkcję pełnią także metafory, które sugerują tajemniczość potęgi natury oraz jej ogromny wpływ na życie człowieka. Funkcja ta została wyeksponowana zwłaszcza w przypadku Drogi nad przepaścią w Czufut-Kale, gdzie czeluść przepaści została dodatkowo pogłębiona przez przerzutnię międzystroficzną: 

„I ręką tam nie wskazuj - nie masz u rąk pierza;
I myśli tam nie puszczaj, b myśl jak kotwica

Z łodzi drobnej ciśniona w niezmierność głębiny,
Piorunem spadnie, morza do dna nie przewierci,
I łódź z sobą przechyli w otchłanie chaosu”.