Erotyk Mickiewicza ma formę pozorowanej rozmowy podmiotu lirycznego z adresatką wypowiedzi. Jest to dialog pozorny, ponieważ słowa nadawcy pozostają bez odpowiedzi. Kompozycja utworu oparta jest o paralelizmy składniowe, anafory i powtórzenia, które pomagają w budowaniu melancholijnego nastroju, typowego dla nieszczęśliwej miłości romantycznej. Pierwszą strofę tworzą paralelizmy i anafory, które wprowadzają w temat wiersza:

„Precz z moich oczu!... posłucham od razu,
Precz z mego serca!... i serce posłucha,
Precz z mej pamięci!... nie... tego rozkazu
Moja i twoja pamięć nie posłucha”.

Kolejna zwrotka zawiera porównanie, które jest kluczem do rozumienia reszty utworu. Okazuje się, że oddalenie jedynie wzmacnia smutek i żal po rozstaniu:

„Jak cień tym dłuższy, gdy padnie z daleka,
Tym szerzej koło żałobne roztoczy...
Tak moja postać, im dalej ucieka,
Tym grubszym kirem twą pamięć pomroczy”.

Te dwie strofy stanowią preludium do właściwej części utworu, rozpoczynającej się od trzeciej zwrotki. Przy czym strofa trzecia i dziesiąta mają niemalże identyczne brzmienie, co nadaje im refreniczny charakter i tworzy swoistą klamrę spinającą treść utworu w całość:

„Tak w każdym miejscu i o każdej dobie,
Gdziem z tobą płakał, gdziem się z tobą bawił,
Wszędzie i zawsze będę ja przy tobie,
Bom wszędzie cząstkę mej duszy zostawił”.

Strofy od czwartej do siódmej są zbudowane przy pomocy paralelizmu składniowego. Każdą z nich rozpoczyna słowo „czy”. Składają się na nie projekcje wyobraźni podmiotu mówiącego, który próbuje pokazać rolę pamięci w procesie tęsknoty za ukochaną osobą. To głównie te strofy tworzą nastrój pełen smutku i żalu. Strofa dziewiąta mówi o tajemniczych znakach natury, zdającej się współgrać z emocjami i przeżyciami bohaterów utworu. Wprowadza ona nutkę romantycznej niezwykłości, podkreślając unikatowy związek dusz zakochanych osób.