Tekst Zbigniewa Jarosińskiego ma charakter argumentacyjny. Świadczy o tym choćby jego kompozycja. Kolejne akapity odnoszą się do poszczególnych cech przypisywanych literaturze lat 1945-1975. Autor nie ogranicza się jedynie do wymienienia danego aspektu. Uzasadnia swoje stanowisko wobec zmian w literaturze, rozwijając wypowiedź o cenne szczegóły popierające jego zdanie. Używa słownictwa typowego dla tekstu argumentacyjnego: "Nie ma powodu uważać [...]", "Zauważyć trzeba, że [...]". Poszczególne części wypowiedzi łączą się w logiczny sposób, pojawiają się także charakterystyczne wskaźniki zespolenia podkreślające ciągłość wywodu: "ponadto", "ale też", "przeciwnie".