Ministerstwo Miłości stosuje specjalny rodzaj tortur w stosunku do tych, którzy popełnili myślozbrodnię. Jego urzędnicy wybierają to, co dla oskarżonego jest najstraszniejsze na świecie i przeprowadzają konfrontację. Uważają, że sam ból nie jest wystarczającym narzędziem przymusu, stosują więc taką formę nacisku, przed którą ucieczka będzie dla torturowanego odruchowa. O'Brien porównuje to do łapania oddechu po wynurzeniu się z wody - nie sposób zapanować nad dojmującą potrzebą przetrwania.