Narrator skupia się na opisie ekstremalnych warunków pogodowych ("Ranek był mroźny. Na drzewach osiadła szadź.") oraz niekorzystnego ukształtowania terenu ("Lasy byłego obszarnika rozrzuciły się po wzgórzach i jarach, bardzo niedogodnych do wywózki drzewa."). Zimowy krajobraz szczególnie daje się we znaki drwalom ("Podrąbywał lód siekierą, podważał żerdzią, nie zważając na pot, który zalewał mu oczy.") i woźnicom ("Droga może być wprawdzie przyjacielem, ale bywają dni, w których staje się wrogiem najgorszym, z którym się walczy w pojedynkę."), którym zamarznięta ziemia uniemożliwia efektywną pracę. Narrator personifikuje leśną drogę, podkreślając jej zwodniczą, nieobliczalną naturę ("Bo droga dla woźnicy jest istotą pełną wyrazu a zmienną jak samo życie. Ma swoje humory i swój charakter. Prowadzi w dół, na łeb, to znów pod bardzo ciężką górę. Czai się na swej prostej niespodziewanym korzeniem spod śniegu, kamieniem."). Człowiek wydaje się intruzem w świecie przyrody - wyjątkowo niegościnnym i rządzącym się własnymi, bezwzględnymi prawami ("A czas leci. Leci dzięcioł po nową szyszkę. Suną obłoki nad drzewami. Sunie słońce na niebie, nieubłagane.").