Określenia czasu	Określenia przestrzeni
„Zachodziło słoneczko” „których nie ma ale które były” „jeszcze są” „pogrzebały”, „leciał”, „odjechały” „teraz stoję” „za wszystkie stulecia” „A teraz ja was na zawsze stąd puszczę” „A teraz martwe lisy ja wam głos oddaję”	„Grodzisk Jaktorów” „odwieczne bory” „Tam gdzie lisów sikorek jeszcze są mogiły” „Tam gdzie swą kochankę lisy pogrzebały” „A ja tu [...] stoję - świat jest bardzo mały” „lasy Bolimowa” „kolejowy dworzec” „Tam gdzie lisich kochanków były zaślubiny” „Odjechały pociągi za Mariańską Puszczę” „za Jaktorów za Grodzisk za gaje ruczaje”

 

Wymienione wyżej określenia służą wyeksponowaniu dwóch sposobów doświadczania rzeczywistości - subiektywnego (doraźnego, indywidualnego) i uniwersalnego. Ich wzajemną relację budują sformułowania odnoszące się kolejno do chwili obecnej („teraz”), rozgrywającej się w konkretnym miejscu („tu”), oraz do wszechświata w perspektywie wieczności („tam”, „na zawsze”). Między opisywanymi wymiarami - niejako za pośrednictwem podmiotu lirycznego - istnieje organiczny związek. Obserwowany przez osobę mówiącą krajobraz zostaje przez nią unieśmiertelniony, staje się częścią uniwersum. Poszczególne - pozornie nietrwałe, ulotne - elementy otoczenia jawią się odbiorcy jako echa minionych zjawisk lub idei, z zasady wiecznych i niezmiennych, co trafnie obrazuje metafora: „Zachodziło słoneczko za wszystkie stulecia”.