Na to, że osobą mówiącą jest poeta, wskazuje wiele przesłanek. W pierwszej strofie podmiot liryczny nazywa swą działalność śpiewem, a siebie samego - śpiewakiem. Metafory te budzą skojarzenia z poezją, która w starożytności była ze śpiewem ściśle związana (co doskonale widać na przykładzie Homera). Osoba mówiąca posługuje się pojęciami z zakresu wersyfikacji (dziedziny poetyki), takimi jak heksametr, daktyl, jamb czy trochej. Sformułowanie: „słów aparat” przywodzi na myśl warsztat poetycki, którym operuje artysta. Wreszcie podmiot liryczny formułuje apostrofę do poezji: „Poezjo, tyżeś na kurhany / Kazała klękać, jątrząc ranę [...]”.