Jakub uważa tworzenie za „przywilej wszystkich duchów”, w tym człowieka. Ludzka twórczość jest jednak w opozycji do boskiej, której w żaden sposób nie może dorównać, ułomna i nietrwała („Zbyt długo żyliśmy pod terrorem niedościgłej doskonałości Demiurga [...], zbyt długo jego doskonałość paraliżowała naszą własną twórczość. Nie chcemy z nim konkurować”). Fakt ten nie przeszkadza Jakubowi, ten bowiem