Przykładowo:

Emocjonalny charakter poezji Tuwima polega na wrażliwości i uczuciowości podmiotu lirycznego, które ujawniają się w żywiołowym, pełnym ekspresywizmów („generalisko”, „dzikie baby”, „żłopanina”) oraz wykrzyknień („ho-ho!”, „Rżnij karabinem w bruk ulicy!”, „Co za gracja!”) języku. Wiersze te są jednak przede wszystkim zaangażowane społecznie. Komentują