Osoba mówiąca w wierszu Anny Kamieńskiej zwraca się "do przyjaciół". W kontekście biografii autorki można sądzić, że tymi przyjaciółmi są przedstawiciele pokolenia Kolumbów, którzy mają za sobą traumatyczne przeżycia II wojny światowej. Podmiot liryczny mówi, że bohaterowie wiersza źle się starzeją. Oznacza to, że życie adresatów, z którymi utożsamia się także osoba mówiąca, zostało napiętnowane przez okrucieństwo wojny. Skutki tych doświadczeń obecne są w życiu ludzi kilkanaście lat po wojnie, a nawet towarzyszą im do śmierci.