Przykładowo:

Figura poetycka	Przykład	Funkcja
apostrofa	„Ty, którego nie mogłem ocalić”	Apostrofa wskazuje na odbiorcę wypowiedzi, jednocześnie wpływa na uroczysty ton.
anafora	„To, że chciałem dobrej poezji, nie umiejąc, To, że późno pojąłem jej wybawczy cel, To jest i tylko jest ocalenie”	Rytmizuje wypowiedź, podkreśla znaczenie powtarzających się słów.
metafora	„Przysięgam, nie ma we mnie czarodziejstwa słów”	Nadaje użytym słowom nowych znaczeń. Umożliwia oryginalnie zaprezentowanie treści.
powtórzenie	„To jest i tylko jest ocalenie”	Akcentuje sens powtórzonych słów, które potwierdzają wciąż aktualne i niezmienne znaczenie poezji.
elipsa	„Żywiąc zlatujących się umarłych - ptaki”	Prowadzi do kondensacji treści, ale także dynamizuje tekst i zachęca odbiorcę do pobudzenia swej wyobraźni.
epitet	„[...] z panieńskiego pokoju”	Uplastycznia poetyckie obrazy, przyczynia się do ich ukonkretnienia.
inwersja	„Sypano na mogiły proso albo mak”	Wprowadza podniosły nastrój.
kontrast	„To, co wzmacniało mnie, dla ciebie było śmiertelne”	Zestawienie to uwypukla różnicę między sytuacją podmiotu a zmarłego.
wyliczenie	„Wspólnictwem urzędowych kłamstw, Piosenką pijaków, którym za chwilę ktoś poderżnie gardła, Czytanką z panieńskiego pokoju”	Uwypukla przekazywane treści, wskazuje na mnogość pewnych zjawisk.

 

Przykładowe elementy retoryki:

• zastosowanie środków typowych dla wypowiedzi retorycznych (np. anafor, wyliczeń);
• klarowna oraz przejrzysta struktura wypowiedzi;
• obecność czasowników 1 . os. lp, które wskazują na osobisty stosunek mówiącego do prezentowanej kwestii („nie mogłem ocalić”, „Przysięgam”);
• trójdzielna kompozycja (wstęp - nawiązanie kontaktu z odbiorcą, rozwinięcie - przedstawienie tematu i argumentów, zakończenie - konkluzja);
• spójność oraz logiczność wypowiedzi;
• obecność argumentów potwierdzających tezę podmiotu (dotyczącą roli poezji).

 

Język poety odzwierciedla wyrażone przez niego w utworze poglądy. Jest on bowiem dość powściągliwy, ale pozwala na wyrażenie istoty myśli - poeta czyni to w logiczny i klarowny sposób. W utworze pojawiają się słowa w swym podstawowym sensie - twórca nie wykorzystuje więc "czarodziejstwa słów", lecz w wiarygodny sposób stara się oddać swe przemyślenia. Z tego też powodu wiersz nie wyróżnia się kwiecistym językiem, który czarowałby odbiorcę. Przypomina raczej precyzyjny wywód potwierdzający niezwykłą rolę poezji - jako źródła ocalenia ludzi. Kwestia ta przejawia się także w poważnym sposobie ukazania liryki - staje się siłą pozwalającą na uratowanie człowieczeństwa.